Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra

Seni özlemek geldi içimden
Çocukluğumu özler gibi
Babamın eve gelişini gözler gibi

Bir tek şeyi unutma!
Seni sevdim ben.

Sen var ya... Sen;

Sen, çözemediğim bilmece gibisin...

Gidiyorum diyorsun.
Ne diyeyim sana.Hadi durma git öyleyse.

Gidiyor musun diye sorma bana.
Gönderen sensin.
Ne terk etmeyi istedim seni,
Ne de daha yaşamadığımız bu aşkı toprağa gömmeyi.
Senin kadar öfkeliyim ben de.
Senin kadar endişeli...

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda.

Kurşuna dizdiğim metalik buz dumanı döndürürken başımı/
Aç kalmayı denedim / Sarhoştum / Birilerini seviyordum eminim /Neden sonra hayal meyal köklendikçe dibinde / Bir istakoz gibi kızardı ellerim /Tıpkı bir istakoz / Büyük ünlü uyumuna göre günah işletmeli dedi titreşimler / Rüzgar şekil aldı aniden / O biçim bir sarılış / Sarışın bir gülüş / Düşüş / Küt /
Omzuma gölge düştü
İçimden bir yük geçti çabucak
İnsan olmanın en zavallıca haline doğru geçti gitti

İçimden gelmiyor artık sevmek
yıldızlara bakıp şiir yazmak
umutsuzca oturup saatlerce ağlamak
sıktı beni artık böyle anlamsız yaşamak,
başka sevgilerde teselli aramaktan
seni unuttuğumu sanıp kendimi kandırmaktan
resmini lime alıp uzun uzun ağlamaktan
bıktım artık aşksız yaşamaktan...

Yağmurun sesini dinledim saatlerce
Sanki bir şeyler anlatır gibiydi
Sordum nedir derdin diye
Bugün o meleğin doğumgünü dedi